Lluïsa Cunillé. Apocalipsi.
Edicions Proa, 1998. 100 páginas.
Cuando leà Cuatro piezas teatrales mi preferida fue Lluïsa Cunillé. Desde entonces no he parado de leer cosas acerca de ella, y todas buenas. Seguramente cuando descubrà su primer texto ya tenÃa una fama sólida que yo, como es habitual, desconocÃa.
Suelo colaborar en algunas zarzuelas haciendo papeles cómicos y en el centro dónde suelo representarlas han montado un peculiar intercambio de libros. Hay una estanterÃa; si traes un libro te puedes llevar otro. Si no, metes un euro en una hucha y te llevas el que quieres. AsÃ, por un euro, conseguà este apocalipsis.
Cuatro amigos se reunen por el regreso de uno de ellos. Se dirigen a cenar, pero cuando bajan en el ascensor y llegan al vestÃbulo se van separando por diferentes razones. La obra empieza a seguir lÃneas diferentes y fragmentadas donde el espectador puede reconstruir la verdadera historia que no se cuenta.
Una dramaturgia sutil, difuminada en pinceladas, pero muy efectiva. Seguiré buscando más textos de la autora.
Extracto:[-]
Marta De res… En realitat no és res… Segurament m’ho he imaginat tot… deixem-ho estar… Oblideu tot el que he dit…
(Pausa llarga.)
VÃctor Potser sà que des que has tornat anem amb més de compte amb tu… Bé, almenys jo, però és que no ho sé… des que has tornat sovint et trobo absent, lluny… no ho sé…
Eduard SÃ, jo també… Però potser per aquesta mateixa raó t’haurÃem d’haver fet més costat… Encara que no sé de quina manera…
(Pausa.)
Carme Jo… Bé… a mi em fan por els ascensors, ja ho sabeu… Segurament de petita em va passar alguna cosa en un ascensor, però tampoc no me’n recordo… aixà que no sé ben bé per què em fan por… Però bé… sóc aquÃ…
(Pausa. La Marta i la Carme s’abracen.)
Carme A mi també em semblava que no et trobaves a gust, però no sabia què fer…
VÃctor Crec que a tots ens feia por que no fossis la mateixa… que després de tant de temps fora… bé…
Marta Potser sà que he canviat..
Eduard Això són bestieses, ningú no ha canviat… Som els mateixos de sempre…



